மாகாணசபைத் தேர்தலை முடக்கியவர்களே இன்று தேர்தல் கோரி கூக்குரல்!
மாகாணசபைத் தேர்தலை உடனடியாக நடத்த வேண்டும் என இன்று குரல் கொடுக்கும் அரசியல் தரப்பினர், அந்தத் தேர்தலை நடத்த முடியாத சட்டச் சிக்கல் உருவானதன் பின்னணியையும், அதில் தாங்கள் ஆற்றிய பங்களிப்பையும் முதலில் நினைவுகூர வேண்டும்.
மாகாணசபைத் தேர்தலை நடத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கை நியாயமானதாக இருந்தாலும், அதனை நடத்த முடியாத நிலையை உருவாக்கிய அரசியல் வரலாற்றைப் புறந்தள்ளிவிட்டு இன்று ஜனநாயகத்தின் காவலர்களாகக் குரல் கொடுப்பது எந்த வகையில் நியாயமானது என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது.
இந்தப் பிரச்சினையின் ஆரம்பம் 2017ஆம் ஆண்டிலேயே காணப்படுகிறது. மைத்திரிபால சிறிசேன ஜனாதிபதியாகவும், ரணில் விக்கிரமசிங்க பிரதமராகவும் பதவி வகித்த நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் காலத்தில் 17ஆம் இலக்க மாகாணசபைத் தேர்தல் திருத்தச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது.
மீண்டும் மஹிந்த ராஜபக்ஷ தரப்பினர் அதிகாரத்திற்கு வந்துவிடக்கூடாது என்ற அரசியல் நோக்கத்திலேயே இந்தத் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டதாக விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன.
தேர்தல் முறையில் மாற்றம் கொண்டுவரப்பட்ட நடவடிக்கை அரசியல் அதிகாரப் போட்டியின் ஒரு பகுதியாகவே முன்னெடுக்கப்பட்டதாகவும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.
குறித்த திருத்தச் சட்டமூலம் 2017 செப்டெம்பர் 20ஆம் திகதி நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டு, செப்டெம்பர் 22ஆம் திகதி சட்டமாக்கப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்திற்கு அன்றைய எதிர்க்கட்சியாக இருந்த மக்கள் விடுதலை முன்னணியும் (JVP) ஆதரவாக வாக்களித்தது.
அதன் அப்போதைய தலைவரும் தற்போதைய ஜனாதிபதியுமான அநுரகுமார திசாநாயக்கவும் இதற்கு ஆதரவளித்தார். அதேபோன்று, எம்.ஏ. சுமந்திரன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பும், ரவூப் ஹக்கீம் தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸும் ஆதரவாக வாக்களித்தன.
மனோ கணேசன் தலைமையிலான ஜனநாயக மக்கள் முன்னணியும் அன்றைய நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் கூட்டணியில் அங்கம் வகித்தது. எனினும், இந்தச் சட்டத்தின் ஊடாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட புதிய எல்லை நிர்ணய முறை பல்வேறு அரசியல் மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தியது.
குறிப்பாக, தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் பாதிக்கப்படலாம் என்ற எதிர்ப்புகள் வலுப்பெற்றன. மறுபுறம், பழைய தேர்தல் முறைக்குத் திரும்புவதிலும் பெண்களுக்கான பிரதிநிதித்துவ இடஒதுக்கீடு தொடர்பான சட்டச் சிக்கல்கள் எழுந்தன.
இதனால் புதிய தேர்தல் முறையிலும் தடைகள், பழைய முறைக்குத் திரும்புவதிலும் சட்டச் சவால்கள் என மாகாணசபைத் தேர்தல் தீர்க்கப்படாத முட்டுக்கட்டைக்குள் சிக்கியது.
இதன் விளைவாக, மாகாணசபைத் தேர்தலை நடத்த முடியாத நிலை நீண்டகாலமாகத் தொடர்கிறது. அரசியல் தீர்மானங்களின் விளைவாக மக்களின் ஜனநாயக உரிமையான தேர்தல் காலவரையறையின்றி ஒத்திவைக்கப்பட்ட நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.
இங்கு முக்கியமாக எழுப்பப்பட வேண்டிய கேள்வி என்னவென்றால், இந்தச் சட்டத் திருத்தத்தைக் கொண்டுவருவதிலும், அதற்கு நாடாளுமன்றத்தில் ஆதரவளிப்பதிலும் பங்களித்த அரசியல் தரப்பினர், இன்று தேர்தல் நடத்தப்படவில்லை எனக் கவலை தெரிவிப்பதற்கு எந்தளவுக்கு அரசியல் தார்மீக உரிமையைக் கொண்டுள்ளனர் என்பதாகும்.
கடந்தகால அரசியல் தீர்மானங்களுக்கான பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அவற்றின் விளைவுகளை மட்டும் இன்று விமர்சிப்பது அரசியல் நேர்மையாகாது.
குறிப்பாக, அன்றைய சட்டத் திருத்தத்திற்கு ஆதரவளித்த அரசியல் தரப்பினர், அதன் மூலம் உருவான சட்டச் சிக்கல்களிலிருந்து தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டு, புதிய தேர்தல் முறையில் தேர்தலை நடத்த வேண்டாம் என்றும் பழைய முறையில் தேர்தலை நடத்த வேண்டும் என்றும் குரல் கொடுப்பது முரண்பாடான அரசியல் அணுகுமுறையாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
மாகாணசபைத் தேர்தல் என்பது அரசியல்வாதிகளின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப நடத்தப்படும் நிகழ்வல்ல. அது மக்களின் அடிப்படை ஜனநாயக உரிமையாகும்.
நீண்டகாலமாக முடக்கப்பட்டுள்ள இந்த உரிமையை மீட்டெடுப்பதற்கு, அதற்குப் பின்னால் உள்ள அரசியல் மற்றும் சட்டப் பிரச்சினைகளுக்குப் பொறுப்புடன் தீர்வு காண்பது அவசியமாகும்.
எனவே, இன்று மாகாணசபைத் தேர்தலை நடத்த வேண்டும் எனக் குரல் கொடுக்கும் அரசியல் தரப்பினர், முதலில் தேர்தலை நடத்த முடியாத நிலை உருவானதில் தங்களது பங்களிப்பு என்ன என்பதை மக்களுக்குத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.
கடந்தகால அரசியல் பொறுப்பிலிருந்து தப்பித்துக்கொண்டு, இன்றைய ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ள முடியாது என்பதே இந்த விவகாரத்தில் முன்வைக்கப்படும் முக்கியமான அரசியல் விமர்சனமாகும்.